روح پرور

با نگاهی به تاریخ اسلام ...متوجه عملکردهای متفاوت بزرگان دین در برخورد با مسائل دینی و اجتماعی میشویم ..مثلا حضرت پیامبر زمانی که در مکه بودند به یک شیوه عمل کردند و زمانی که در مدینه بودند به شیوه دیگری ...و همینطور حضرت علی هنگامی که در رکاب پیامبر بودند جهاد میکردند و با کفار و مشرکین مبارزه میکردند اما وقتی دیگر به اقتضای موقعیت و نیاز نهال نوپای اسلام سکوت سخت و جانکاهی را تحمل کردند ..ولی بر خلاف موازین جامعه شناختی هنگامی که وقت کار زار شد بدون توجه به موقعیت سیاسی و منافع مادی خود مبارزه و جهاد کردند .

این شیوه در عملکرد امام حسن مجتبی نیز قابل مشاهده است ...و امام حسین نیز از این قاعده مثنتثنی نیستند ..زمانی طولانی در رکاب برادر خویش و 10 سال پس از ایشان سکوت کردند ..اما هنگامی که درخت اسلام جز با خون ایشان آبیاری نمیشد ..ازهدیه کردن خون خود و فرزندان و یاران دریغ نفرمودند .

اما متاسفانه در جامعه اسلامی ما ( پس از انقلاب ) هیچگاه این مساله مورد توجه نبوده ..و بزرگان و علما به خود زحمت اینرا ندادند که فکر کنند و برنامه ریزی کنند و مطابق با زمان و نیاز جامعه به تبلیغ دین بپردازند

+نوشته شده در پنجشنبه ۱٧ شهریور ،۱۳۸٤ساعت٩:٠۸ ‎ق.ظتوسط zahra M | نظرات ()